"Buradayım" Demenin Estetiği: Bir Kahve, Bir Nefes
Yazıya o malum sahnenin sloganı ile başlamış oldum ama niyetim estetik bir mizahi giriş yapmaktı efenim =) Uyanıp gün başladığım an saat kaç olursa olsun benim için sabahtır. Benim sabahımda güne kahveyle başlanır. Kortizol için iyi değil falan filan, biliyorum, kahveden vazgeçmeye hazır değilim, olur muyum o da bilinmez, o yüzden buraları geçelim konumuza gelelim. Sabahın o ilk anları Marmaris’in havasını içime çekerken zihnim, yazlık yere beleşe tatile gelen eş dost akraba kafilesinin göçüne maruz kalmış gibi çoktan yapılacaklar listesiyle, bitmeyen makalelerle, sempozyumlarla falan ve "o onay gelecek mi?" kaygısıyla dolup taşıyor. Ama mutfağa gidip o kahveyi pişmeye koyduğum an, dünya bir anlığına duruyor. Benim için kahve yapmak, kendime kendim için "buradayım" demek. Bu bir performans sergilemek ya da güne hızlı başlamak için bir yakıt almak değil; bu, kendimle olmanın en perdesiz hali. Performans İçin Değil, Temas İçin Çoğu zaman hayatı bir görevler silsiles...