Evin İçinde Yavaş Büyümek

Babamdan Kalan Evde Yeni Bir Hayat

Bazen büyümek, hayata yeni bir şey eklemekle değil, zaten içinde bulunduğun yerle yeniden ilişki kurmakla başlıyor.

Benim için bu yer: babamdan kalan ev.

Uzun zamandır burada yaşıyorum. Ama yaşamakla yerleşmek arasında sessiz bir fark varmış.
Yerleşmek; eşyalarla, odalarla, duvarların taşıdığı zamanla yeniden tanışmak demekmiş.
Kendi ritmini, kendi varlığını buraya çekinmeden yerleştirmek demekmiş.

Bu evin içinde büyümek, aceleye gelmeyen bir süreç oldu.

Ev, yasla birlikte yaşayan bir mekân

Babamın yokluğu uzun süre bu evin içinde görünmez bir ağırlık gibi durdu.

Onu ortadan kaldırmak mümkün değildi.
Ben de artık kaldırmaya çalışmıyorum.

Onun yokluğu burada, ama benim varlığım da burada.

Bazen bir duvara bakıyorum ve onun zamanından kalan bir izi görüyorum.
Sonra aynı duvara elim değiyor.
Aynı yüzeyde, iki ayrı zaman buluşuyor.

Bu ev artık sadece hatırlatan bir yer değil.
Aynı zamanda benim dokunduğum, değiştirdiğim, sürdürdüğüm bir yer.

Ellerimle kurduğum şeyler

Bu evde yaşamak, sadece içinde bulunmak değilmiş.

Bazen bir duvarı temizledim.
Bazen bir eşyayı onardım.
Bazen küçük bir şeyi yerine yerleştirdim ve uzun süre ona baktım.

Ellerimle bir şeyleri düzeltmenin, bir yüzeyi temizlemenin, bir köşeyi yeniden kurmanın garip bir huzuru var.

Bu, geçmişi silmek değil.
Bu, burada hâlâ yaşayan biri olduğumu hissetmek.

Bu evle ilgilenmek bana iyi geliyor.
Onu dinlemek, onunla birlikte değişmek.

Bir zamanlar bu evin içinde parmak uçlarımda yürürdüm. Şimdi ayak tabanlarımın zemine değdiğini hissederek yaşıyorum.

Yavaş büyümek: Kendine alan açmak

Yavaş büyümek büyük kararlarla olmadı.

Bazen sadece bir köşeye bir çiçek koydum.
Bazen Atlas’la mutfak zeminine oturduk ve hiçbir şey yapmadık.
Bazen sadece nefes aldım ve burada olduğumu hissettim.

Yavaş büyümek, kendine bir anda yeni bir hayat kurmak değilmiş.
Kendine, kıyı kıyı alan açmakmış.

Zamanla fark ettim:
Bu ev artık sadece içinde bulunduğum bir yer değil.
Benimle birlikte yaşayan bir yer.

Aynı ev, başka bir hayat

Bazen evin içinde yürürken babamın adımlarını hatırlıyorum.

Ama benim adımlarım başka.
Ve bu fark, bir kopuş değil.

Bu bir devam.

Onun bıraktığı yerden birebir sürdürmüyorum.
Ben burada kendi hayatımı kuruyorum.

Kendi ritmimle.
Kendi sesimle.
Kendi varlığımla.

Onun bıraktığı şey, sadece bir mekân değil.
Aynı zamanda burada yaşamaya devam edebilme imkânı.

Sonunda öğrendiğim şey

Bu ev bana şunu öğretti:

Bazen hayatta ileri gitmek, başka bir yere gitmek değildir.
Bazen ileri gitmek, bulunduğun yere gerçekten ayak basmaktır.

Bir yüzeyi temizlemek.
Bir eşyayı onarmak.
Bir mekânın içinde kendi varlığını sürdürmek.

Ve yavaş yavaş, burada gerçekten yerleşmek.

Artık ruhumun derinlerinde hissediyorum:

Bu ev bana ait.
Ben de bu eve.